Gaziantep’teki dört üniversiteden gençlerle düzenli olarak bir araya geliyoruz.
Ben onlara kendi hikayemi, nereden başladığımı, nerelerde zorlandığımı, nasıl yol aldığımı anlatıyorum, onlar da bana kendi hikayelerini, hayallerini, kaygılarını, umutlarını anlatıyorlar.
Önce daire başkanımın telefonunu veriyorum. Sonra da kendi özel numaramı. Çünkü biliyorum ki bazen bir gencin en çok ihtiyaç duyduğu şey, ulaşabileceği bir kapı, cevap alabileceği bir telefon, “yalnız değilsin” diyebilecek bir sestir.
Dinliyoruz.
Anlıyoruz.
Anlaşıyoruz ve birlikte gelişiyoruz.
